Kuchnie drewniane

Drewno, albo precyzyjnie się wyrażając lite drewno, jest materiałem, który w sposób szczególny reaguje na wilgotność powietrza. Mówimy, że drewno pracuje. Zabezpieczenie powierzchni drewna może wprawdzie tą jego cechę spowolnić, ale nie można jej całkowicie wykluczyć. Należy więc dbać o to, żeby wilgotność powietrza w kuchni znajdowała się pomiędzy 40  i 70 %. Krótkookresowe przekroczenia w granicach  2-3 dni nie mają negatywnego wpływu. Również Państwo, a wiec użytkownicy kuchni, w powyższej wilgotności będą się czuli najlepiej. Cechami drewna są niejednolitość faktury, zróżnicowana struktura, kontrasty kolorystyczne, przebarwienia i sęczki. Te właściwości morfologiczne drewna, charakterystyczne dla materiału pochodzenia naturalnego, wynikające ze zróżnicowanych warunków środowiska w  jakim drzewo wzrastało, odróżniają drewno od tworzyw wytworzonych sztucznie i jako takie nie stanowią wady wyrobu. Wręcz przeciwnie - są one wyznacznikiem dobrej jakości. Ocena jakości powierzchni powinna odbywać się z odległości nie mniejszej niż 1 m, uwzględniając każdorazowo indywidualnie usytuowanie źródeł światła naturalnego i sztucznego.

 

Przedstawione na wzornikach wybarwienia i rysunki drewna nie są powtarzalne na frontach całego zestawu mebli, ze względu na ww. cechy drewna oraz na to, że wzornik stanowi mały wycinek powierzchni mebli. Należy również unikać domawiania frontów po pewnym okresie użytkowania kuchni, gdyż działanie promieni UV ma wpływ na zmianę koloru.

 

Wady i zalety drewna

 

Drewno jest materiałem niejednorodnym pod względem budowy. Posiada liczne wady, anomalie, uszkodzenia lub inne wrodzone i nabyte cechy, które teoretycznie obniżają jego wartość techniczną i ograniczają zakres użyteczności. Z punktu widzenia przerobu surowca drzewnego, drewno powinno mieć kształt walca, równomierną słoistość, przebieg włókien równoległy do podłużnej osi, oraz nie powinno mieć sęków (gałęzi).

 Polska norma (PN-79/D-01011, "wady drewna") wyróżnia następujące grupy wad:

  • sęki
  • pęknięcia
  • wady kształtu
  • wady budowy
  • zabarwienia
  • zgnilizny
  • uszkodzenia mechaniczne

 

W porównaniu do wielu innych materiałów drewno cechuje szereg wad związanych z jego biologicznym pochodzeniem. Materiały i produkty drzewne bez odpowiedniego zabezpieczenia łatwo ulegają degradacji pod wpływem wody, owadów, grzybów i małży będących pasożytami drewna. Zmienne warunki wilgotności prowadzą często do paczenia się i pękania drewna. Owady i grzyby obniżają mechaniczną wytrzymałość drewna.

 

Zalety drewna jako surowca:

  • łatwe w obróbce (gatunki miękkie),
  • izoluje termicznie i elektrycznie,
  • materiał ekologiczny,
  • odporne na działanie wielu czynników chemicznych.

 

Właściwości fizyczne

 

  • Barwa – u drewna krajowego nie odznacza się tak dużą intensywnością, jak u niektórych gatunków egzotycznych (mahoń, palisander). Drewno z drzew krajowych ma barwę od jasnożółtej do brązowej.
  • Rysunek drewna – różni się w zależności od przekroju, barwy drewna, wielkości przyrostów, sęków itp.
  • Połysk – związany jest z twardością drewna i gładkością powierzchni. Połysk najbardziej jest widoczny w przekroju promieniowym.
  • Gęstość pozorna drewna – zależy od jego wilgotności, rodzaju drzewa z którego jest otrzymane. Przy wilgotności 15% waha się przykładowo od 470–480 kg/m³ dla świerka, do 810–830 kg/m³ dla grabu (wartości przykładowe dla innych gatunków: sosna 540–550 kg/m³, dąb 720–740 kg/m³, buk 720–730 kg/m³, jesion 680–700 kg/m³).
  • Higroskopijność – to skłonność materiału do wchłaniania wilgoci z powietrza. Drewno zawsze wchłania wilgoć lub oddaje ją do pomieszczenia tak długo, aż osiągnie stan równowagi pomiędzy własną wilgotnością a wilgotnością otoczenia. Drewno stosowane w miejscach o dużej wilgotności powinno być zabezpieczone przed jej wchłanianiem.
  • Przewodność cieplna – drewno źle przewodzi ciepło, zatem jest dobrym izolatorem. Współczynniki przewodności cieplnej zależą od rodzaju drzewa i stopnia wilgotności drewna.
  • Wilgotność – zależy od warunków w jakich drewno się znajduje i ma znaczny wpływ na pozostałe właściwości drewna. Bezpośrednio po ścięciu wilgotność drewna wynosi ponad 35%, ale może być znacznie większa. Drewno w stanie określanym jako powietrzno-suche (wyschnięte na wolnym powietrzu) ma wilgotność około 15–20%, przechowywane w suchych pomieszczeniach – ma wilgotność 8–13%. Duża wilgotność drewna bywa powodem paczenia się wyrobów, stwarza warunki sprzyjające rozwojowi grzybów. Gdyby drewno zostało wysuszone do wilgotności 0% stałoby się materiałem łatwo pękającym i kruchym. Praktycznie nie można byłoby wykonać z takiego drewna żadnej konstrukcji czy przedmiotów użytkowych.
  • Skurcz i pęcznienie – drewno wilgotne podczas suszenia zawsze kurczy się, podczas nasiąkania wodą pęcznieje. Podczas skurczu drewno pęka i paczy się. Dlatego konstrukcje drewniane (więźby, ramy okienne, listwy boazeryjne itp.) powinny być przygotowywane z drewna już wysuszonego, do takiej wilgotności, w jakiej będzie ono użytkowane. Najczęściej używa się do wykonania elementów konstrukcyjnych drewna w stanie powietrzno-suchym.
  • Zapach – każdy gatunek drewna ma swój specyficzny zapach. Pochodzi on od znajdujących się w drewnie żywic, olejków eterycznych, garbników itp. Z biegiem lat drewno traci zapach.

 

 

Gatunki drewna najczęściej wykorzystywane w meblarstwie (liściaste):

 

  • Brzoza (Betula pendula i Betula pubescens) – drewno o dobrych właściwościach mechanicznych i małej odporności na grzyby.
  • Buk (Fagus silvatica) – najlepsze właściwości ma drewno pozyskiwane z drzew w wieku około 110 lat. Drewno twarde, o dużej wytrzymałości, łatwe w obróbce. Często atakowane przez owady.
  • Dąb (Quercus robur lub Quercus petrea) – najlepsze właściwości ma drewno pozyskiwane z drzew w wieku około 180 lat. Drewno jest twarde, ciężkie, o dobrych parametrach wytrzymałościowych, odporne na ścieranie. Bardzo dobre do wyrobu parkietów lub masywnych mebli (np. kredensów). Często atakowane przez owady. W wodzie z czasem czernieje, w wyniku reakcji chemicznych pomiędzy kwasem garbnikowym znajdującym się w drewnie, a solami żelaza występującymi w wodzie (niemniej jednak w wodzie jest trwalsze niż większość innych krajowych gatunków). Drewno łatwo pęka i paczy się.
  • Grab (Carpinus betulus) – drewno o dobrych właściwościach mechanicznych, trudnościeralne, ciężkie, bardzo twarde.
  • Jesion (Fraxinus excelsior) – drewno ciężkie, wytrzymałe i elastyczne. Po ścięciu łatwo je wygiąć. Zastosowane w warunkach suchych jest trwałe, w wilgotnych łatwo ulega zniszczeniu.
  • Olsza czarna (Alnus glutinosa) – drewno miękkie, łatwe w obróbce. Często atakowane przez owady. Mało odporne na zmienne warunki       atmosferyczne. Przy stałym przebywaniu pod wodą trwałe, dzięki dużej zawartości garbników.
  • Topola (Populus, ok. 30 gatunków) – jedyne drewno liściaste stosowane do wykonywania konstrukcji budowlanych, zwłaszcza na terenach bezleśnych. W Polsce raczej jako drzewo ozdobne, opałowe, stosowane też w celu osuszania terenu.
  • Wiąz pospolity i brzost (Ulmus campestisUlmus montana)– drewno twarde, wytrzymałe, sprężyste. Parzone łatwo daje się wyginać. Trwałe na powietrzu i pod wodą.

 

Źródło:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Drewno_%28technika%29

  • Wacław Żenczykowski: Budownictwo ogólne. Wyd. 8. T. 1: Materiały i wyroby budowlane. Warszawa: Arkady, 1976.
  • Wacław Parczewski: Materiały Budowlane. Warszawa: PWN, 1975.
  • Kazimierz Łapiński: Poradnik Modelarza Lotniczego. WKiŁ, 1984.
Zapisz się do naszego
Newslettera i badź
zawsze na bieżąco!